BPC-157 5mg

1. Identyfikacja peptydu

Pełna nazwa handlowa i naukowa

Stable Gastric Pentadecapeptide BPC-157 (Stabilny Pentadekapeptyd Żołądkowy BPC-157), znany również jako Body Protection Compound 157. Synonimy handlowe obejmują Bepecin, PL-14736, PL-10.​

Sekwencja aminokwasowa

Gly-Glu-Pro-Pro-Pro-Gly-Lys-Pro-Ala-Asp-Asp-Ala-Gly-Leu-Val

Parametry fizykochemiczne

Rozpuszczalność w rozpuszczalnikach laboratoryjnych

BPC-157 wykazuje znakomitą rozpuszczalność wodną w szerokim zakresie pH. Rozpuszczalny jest w pełni w wodzie jałowej (Sterile Water for Injection), buforze fosforanowym (PBS), soli fizjologicznej (0.9% NaCl) oraz buforach standardowo stosowanych w laboratoryjnych badaniach in vitro. Peptyd pozostaje stabilny w roztworze w warunkach aseptycznych przez kilka dni w temperaturze 2-8°C.​

2. Tło naukowe i kontekst badań

Pochodzenie i historia odkrycia

Pentadekapeptyd BPC-157 jest syntetycznym fragmentem naturalnego białka (Body Protection Compound – BPC) wyizolowanego z ludzkiego soku żołądkowego. Jego badania naukowe zainicjowano w latach 90. XX wieku na Uniwersytecie w Zagrzebiu, pod kierownictwem grupy naukowców dowodzonej przez profesora Predraga Sikicia. Peptyd został następnie poddany szeroko zakrojonej charakteryzacji biochemicznej i badaniom przedklinicznym obejmującym liczne modele zwierzęce (szczury, myszy, psy, króliki).

W 2015 roku BPC-157 został zarejestrowany pod nazwą handlową Bepecin w badaniu klinicznym w fazie wstępnej jako potencjalny lek na choroby zapalne jelit. Badanie to jednak nie zostało ukończone z pozytywnymi wynikami i wnioski nie zostały opublikowane.

Główne obszary badań naukowych

Przeprowadzone badania przedkliniczne obejmowały następujące systemy biologiczne:

1. Gojenie ran i regeneracja tkanek – alkaliczne oparzenia skóry, rany chemiczne, przecięcia tendów, zwichnięcia más

2. System kardiowaskularny – zawał mięśnia sercowego, arytmie serca, utraty krwi, tromboza tętnicza i żylna

3. System nerwowy centralny – udar, neuroprotekcja, zaburzenia motoryczne związane z Parkinsonem, zaburzenia behawioralne

4. Układ pokarmowy – wrzody żołądka, zapalne choroby jelit (IBD), zatrucia NSAID, uszkodzenia błony śluzowej​

5. Regeneracja tkanek mięśniowo-szkieletowych – mięśnie, ścięgna, więzadła, kości, połączenia mięśniowo-ścięgniste

6. Angiogeneza i homeostaza naczyniowa – nowe naczynia krwionośne, obejście okluzji naczyń, remodeling żył

7. Płuca i układ respiracyjny – pulmonalne nadciśnienie, zapalenia śródmiąższowe

8. Wątroba i wydalanie – ochrona hepatocytów, przeciwdziałanie zatruciom​

Modele badawcze i prezentacja wyników

Większość dostępnych danych pochodzi z kontrolowanych badań na gryzoniach (szczury, myszy) oraz некоторych badań na modelach czworonożnych (psy, króliki). Te modele zwierzęce umożliwiały obserwacje makroskopowe (gojenie ran, funkcja narządów), mikroskopowe (histopatologia, immunofluorescencja) oraz biochemiczne (markery enzymów, stres oksydacyjny, ekspresja genów).

3. Przygotowanie do badań laboratoryjnych

Rozpuszczanie peptydu do użytku eksperymentalnego

W celu przygotowania materiału badawczego do eksperymentów in vitro lub modeli przedklinicznych, liofilizowany proszek BPC-157 należy rozpuścić w wybranym rozpuszczalniku zgodnym z projektem badawczym. Standardowe rozpuszczalniki obejmują:

• Woda jałowa (Sterile Water for Injection, WFI) – rozpuszczalność pełna, często stosowana w badaniach in vivo

• Bufor fosforanowy (PBS – Phosphate Buffered Saline) – rozpuszczalność pełna, utrzymanie pH=7.4, idealne dla eksperymentów komórkowych

• Bufor Ringer – rozpuszczalność pełna, fizjologiczna osmolalność

• Sól fizjologiczna (0.9% NaCl) – rozpuszczalność pełna, wszechstronnie stosowana

W celu przygotowania materiału badawczego do eksperymentów in vitro należy:

1. Zważyć wymaganą ilość liofilizatu BPC-157 (np. 10 mg)

2. Rozpuścić w odpowiedniej objętości wybranego rozpuszczalnika (np. 10 mL wody jałowej lub PBS) w warunkach aseptycznych

3. Wymieszać delikatnie aż do całkowitego rozpuszczenia peptydów

4. Przechowywać roztwór matki (stock solution) w temperaturze 2-8°C w szczelnie zamkniętych sterylnych pojemnikach

5. Przygotowywać rozcieńczenia robocze (working solutions) na bieżąco, w małych porcjach, do jednorazowego użytku eksperymentalnego

Wymogi aseptyczne i trwałość roztworu

Wszystkie procedury przygotowania roztworów BPC-157 powinny być przeprowadzane w warunkach aseptycznych, korzystając z technik laboratoryjnych zapobiegających zanieczyszczeniu mikrobiologicznemu. Roztwory przechowywane w temperaturze 2-8°C (lodówka) zachowują stabilność biologiczną przez okres do 3-4 dni w warunkach aseptycznych. Rozcieńczenia robocze przygotowywane codziennie zapewniają maksymalną niezawodność wyników eksperymentalnych.

Rozcieńczanie i przygotowanie dawek do eksperymentów

Przykład: do uzyskania rozcieńczenia 250 μg/mL można rozpuścić 10 mg liofilizatu w 10 mL wody BAC (bacteriostatic water). Uzyskany roztwór matki zawiera 1 mg/mL, co po rozcieńczeniu 1:4 daje 250 μg/mL. Do uzyskania pojedynczej dawki 250-500 μg, pobiera się 0.25–0.50 mL rozcieńczenia.​

4. Dawki stosowane w badaniach naukowych

Badania in vitro (eksperymentach komórkowe)

W badaniach przeprowadzonych na ludzkich komórkach śródbłonka żyły pępowinowej (HUVEC – Human Umbilical Vein Endothelial Cells) zastosowano następujące stężenia:

W badaniach topicznych na rany alkaliczne u szczurów stosowano stężenia: 200 ng/mL, 400 ng/mL, 800 ng/mL w hydrożelu. Stężenie 800 ng/mL wykazało najlepsze wyniki przyspieszenia gojenia (77.53% ± 10.25% zamknięcia rany na dzień 16 po zabiegu, w porównaniu z 54.14% ± 11.09% w grupie kontrolnej).​

Badania przedkliniczne (modele zwierzęce)

W badaniach na szczurach i myszach stosowano następujące zakresy dawek:

1. Dawki podskórne (SC – subcutaneous)

   • Typowe: 10 μg/kg masy ciała

   • Alternatywnie: 10 ng/kg masy ciała

   • Czasami łączone oba warianty dla porównania

   • Okres aplikacji: od kilka dni do 6 tygodni

2. Dawki dootrzewnowe (IP – intraperitoneal)

   • Typowe: 10 μg/kg masy ciała

   • Alternatywnie: 10 ng/kg masy ciała

   • Szybka absorpcja systemowa

   • Okres aplikacji: od kilka dni do 6 tygodni

3. Dawki dooralne (per os)

   • W wodzie pitnej: 0.16 μg/mL, 0.16 ng/mL

   • Typowe spożycie: 12 mL na szczura na dzień

   • Okres aplikacji: do 42 dni postoperacyjnie

4. Badania na psach (model bezpieczeństwa)

   • Zakresy dawek: 6 μg/kg do 20 mg/kg (pojedyncze i powtarzane)

   • Biodostępność po IM (iniekcja domięśniowa): 45-51% (u szczurów: 14-19%)

   • Okres obserwacji: do 6 tygodni bez efektów toksycznych​

Ważne uwagi historyczne

Dane te pochodzą z publikacji naukowych z lat 2004-2025 i stanowią wyłącznie odniesienie naukowe do metodyk badawczych. Nie stanowią one rekomendacji ani wskazań do stosowania peptydu u ludzi. Żaden zarejestrowany protokół kliniczny nie zaakceptował oficjalnych dawek dla pacjentów, a BPC-157 nie przeszedł pozytywnie badań klinicznych człowieka.

5. Drogi podania stosowane w badaniach naukowych

W literaturze naukowej peptyd BPC-157 podawano w warunkach eksperymentalnych poprzez różne drogi administracji, w zależności od modelu badawczego i celu obserwacji:

Drogi systemowe (wpływ całoorganizmowy)

1. Iniekcja podskórna (subcutaneous – SC) – najczęściej stosowana w badaniach na szczurach; umożliwia łatwą aplikację i utrzymanie stałego stężenia w osoczu​

2. Iniekcja dootrzewnowa (intraperitoneal – IP) – zapewnia szybką absorpcję systemową; powszechnie stosowana w badaniach na myszach i szczurach

3. Iniekcja dożylna (intravenous – IV) – zastosowana w wybranych badaniach dla oceny eliminacji farmakologicznej​

4. Iniekcja domięśniowa (intramuscular – IM) – stosowana zarówno w modelach zwierzęcych, jak i w wstępnym badaniu klinicznym (Bepecin)

5. Aplikacja donosowa (intranasal) – wykorzystana w badaniach neuroprotektywnych, szczególnie w modelach zdarzeń mózgowych

6. Aplikacja doustna (per os) – podawanie w wodzie pitnej lub przez sondę żołądkową; stosowana w długoterminowych badaniach bezpieczeństwa

Drogi lokalne (wpływ miejscowy)

1. Aplikacja topiczna – preparaty żelowe lub hydrogele nakładane bezpośrednio na rany skórne; stosowana w badaniach gojenia ran​

2. Instylacja do narządu – bezpośrednie wprowadzenie do uszkodzonego narządu (np. kąpiel/perfuzja narządu w roztworze BPC-157 w warunkach eksperymentalnych)

Badania in vitro

W hodowlach komórkowych peptyd dodawany był bezpośrednio do pożywki kulturowej w rozmaitych stężeniach (1-10 μg/mL dla HUVEC) lub inkubowany z izolowanymi tkankami w buforu fizjologicznym.​

Istotne zastrzeżenie

Wszystkie wymienione drogi podania były stosowane wyłącznie w warunkach laboratoryjnych i eksperymentalnych, pod ścisłą kontrolą naukowców. Nie stanowią one wskazań do jakiegokolwiek stosowania poza środowiskiem badawczym. BPC-157 nie jest zatwierdzonym lekiem i nie powinno być podawane ludziom ani zwierzętom poza kontrolowanymi badaniami.

6. Mechanizmy molekularne obserwowane w badaniach naukowych

Szlak sygnałowy VEGFR2-Akt-eNOS

W hodowlach ludzkich komórek śródbłonka żyły pępowinowej (HUVEC) stwierdzono, że BPC-157 aktywuje receptor czynnika wzrostu śródbłonka naczyniowego (VEGFR2) zlokalizowany na powierzchni komórek śródbłonka. Aktywacja VEGFR2 prowadzi do kaskadowego fosforylowania białka Akt (protein kinase B), które z kolei fosforyluje i aktywuje endotelialną syntazę tlenku azotu (eNOS). Aktywowana eNOS katalizuje produkcję tlenku azotu (NO), pośrednika biologicznego odpowiedzialnego za wasodilatację i proliferację komórek śródbłonka.

Szlak sygnałowy Src-Caveolin-1-eNOS

Badania wykazały, że BPC-157 dodatkowo moduluje eNOS poprzez odrębny szlak obejmujący kinazę Src. W warunkach fizyologicznych caveolin-1 (Cav-1) wiąże się bezpośrednio z eNOS i utrzymuje enzym w stanie nieaktywnym. BPC-157 indukcje fosforylację Src, który następnie fosforyluje caveolin-1. Sfosforylowany caveolin-1 zmniejsza swoje wiązanie z eNOS, uwalniając enzym do aktywnej postaci. Ten mechanizm ma konsekwencje w utrzymaniu wasomodrycznego tonu i promowaniu angiogenezy.

Szlak kinaz MAP (MAPK/ERK1/2)

W eksperymentach przeprowadzonych na HUVEC wykazano, że BPC-157 w stężeniu 10 μg/mL istotnie zwiększa poziom sfosforylowanego ERK1/2 (extracellular signal-regulated kinase) w sposób zależny od stężenia. Ta fosforylacja ERK1/2 prowadzi do upregulacji transkrypcji genów wczesnego wzrostu (early growth response), szczególnie c-Fos (fosforylacja zwiększyła się 4.99-krotnie), c-Jun (7.05-krotnie) i Egr-1 (3.70-krotnie). Inhibitory specyficzne dla ERK1/2 (PD98059) hamowały te procesy, potwierdzając kluczową rolę szlaku ERK1/2 w proliferacji, migracji i formacji tubów promowanych przez BPC-157.

Upregulacja VEGF-a i promowanie angiogenezy

W badaniach in vivo na modelach oparzeń alkalicznych obserwowano znaczne zwiększenie ekspresji VEGF-a w tkankach rany. Powiązane było to ze wzmożoną formacją nowych naczyń krwionośnych, gromadzeniem się erytrocytów w granulacyjnej części rany oraz przyspieszonym procesem gojenia. W badaniach in vitro na HUVEC, BPC-157 promował formację tubów na macierzy Matrigelu (trójobjętościowy test angiogenezy), efekt silnie objaśniany fosforylacją ERK1/2.​

Wpływ na neurotransmitery i system NO

Badania neurobiologiczne sugerują, że BPC-157 moduluje systemy neuroprzekaźników, w tym:

• System dopaminergiczny (wpływ na neuron dopaminergiczne)

• System serotoninergiczny (wpływ na receptory serotoniny)

• System GABAergiczny (modulacja neurotransmisji hamującej)

• System glutaminianergiczny (ochrona przed ekscytotoksycznością)

• System noradrenalinergiczny

• System cholinergiczny

• System tlenku azotu (NO-system)

Te wielorakie interakcje neurotransmiterowe sugerują cytoprotektywne działanie peptydu na poziomie osi jelitowo-mózgowej (gut-brain axis).

7. Informacje obserwacyjne z opublikowanych relacji empirycznych

Należy zaznaczyć, że w społeczności internetowej (fora dyskusyjne, strony zdrowotne, media społecznościowe) pojawiają się niezweryfikowane metodologicznie relacje użytkowników dotyczące doświadczeń pozalaboratoryjnych z BPC-157. Typowe wartości wymieniane w takich relacjach obejmują:

• Iniekcje: 200-500 μg (mikrogramów)

• Formy oralne: 250 μg w formie tabletek lub kapsułek

• Złożone „schematy dawkowania” utwierdzone na podstawie obserwacji zmysłowych

Te dane nie zostały zweryfikowane poprzez randomizowane kontrolowane badania kliniczne ani nie spełniają kryteriów metodologicznych badań naukowych. Brak transparentności dotyczącej:

• Tożsamości i czystości substancji rzeczywiście stosowanej

• Dłuższego okresu obserwacji (czy dolegliwości ustępowały same z siebie?)

• Grupy kontrolnej (placebo)

• Statystycznej analizy wyników

• Niekontrolowanych variables mogących wpłynąć na obserwacje

Źródła takie nie powinny być traktowane jako podstawa do wnioskowania o bezpieczeństwie lub skuteczności BPC-157 u ludzi. Błędna interpretacja takich informacji niesie ze sobą znaczące ryzyko zdrowotne.

8. Bezpieczeństwo, profil toksykologiczny i zgodność regulacyjna

Precyzyjne dane dotyczące toksyczności

Kompleksowe badania toksykologiczne przeprowadzone na myszach, szczurach, królikach i psach wykazały:

• Brak stwierdzonych działań toksycznych w całym zakresie testowanych dawek

• Nieosięgnięta LD50 (minimalna dawka śmiertelna) – brak zidentyfikowanej uniwersalnej toksycznej dawki u żadnego ze zwierząt testowych

• Brak efektów teratogennych – normalna reprodukcja i rozwój potomstwa

• Brak efektów genotoksycznych – brak mutacji w testach in vitro (test Amesa) i in vivo

• Brak działań anafylaktycznych – brak uczuleń czy reakcji nadwrażliwościowych

• Brak działań lokalnych – brak podrażnienia przy aplikacji topicznej i iniekcyjnej

Farmakokinetyka i eliminacja

Badania na szczurach wykazały, że BPC-157:

• Osiąga szczytowe stężenie (Cmax) szybko po iniekcji IM

• Wykazuje krótki okres półeleminacji (<30 minut u szczurów)

• Jest eliminowany głównie drogą moczową (15.88% ± 2.99% całkowitej radioaktywności w urine w ciągu 72 h)

• Ulega szybko biodegradacji do małych fragmentów peptydowych, które wchodzą do normalnej ścieżki metabolizmu aminokwasów

Badanie kliniczne (Bepecin) – limitacja danych

W 2015 roku BPC-157 został zarejestrowany pod nazwą Bepecin w wstępnym badaniu klinicznym dla przypadków zapalnych chorób jelit. Badanie to nie zostało jednak ukończone z pozytywnymi wynikami, a jego wnioski nie zostały opublikowane. Oznacza to brak zatwierdzenia przez żadną agencję regulacyjną (FDA, EMA, itp.) i brak zaakceptowanych wskazań klinicznych.

Status regulacyjny – Całkowity zakaz praktyk pozalaboratoryjnych

Obowiązkowe ostrzeżenie bezpieczeństwa

🚨 PRODUKT PRZEZNACZONY WYŁĄCZNIE DO CELÓW BADAWCZYCH.

Niniejszy peptyd:

• NIE wolno spożywać w żadnej formie

• NIE wolno wstrzykiwać u ludzi ani zwierząt

• NIE jest lekiem, kosmetykiem, suplementem diety ani produktem terapeutycznym

• NIE przeszedł badań klinicznych u człowieka

• NIE ma zatwierdzonych wskazań do stosowania w medycynie ludzkiej

• NIE powinno być stosowane poza kontrolowanym środowiskiem laboratoryjnym pod nadzorem wykwalifikowanego personelu

9. Kontrola jakości i standardy analityczne

Wymagane certyfikaty i testy

Każda dostawa badawczego BPC-157 powinna być dostarczona z Certyfikatem Analizy (Certificate of Analysis – CoA) zawierającym wyniki następujących testów:

Warunki przechowywania i transportu

• Liofilizat: 2-8°C (lodówka) lub -20°C (zamrażarka); w szczelnie zamkniętych pojemnikach chronionych przed światłem

• Roztwory macierzyste: 2-8°C; w aseptycznych warunkach; okres przechowywania do 3-4 dni

• Transport: Zabytkowe środki ochrony termicznej (thermal insulation); do 48 godzin w warunkach 2-8°C

• Okres przydatności: Zwykle 24-36 miesięcy od daty produkcji w warunkach przechowywania 2-8°C

10. Źródła naukowe i referencje

Główne publikacje peer-reviewed z PubMed/Google Scholar:

Huang T, Zhang K, Sun L, et al. (2015). „Body protective compound-157 enhances alkali-burn wound healing in vivo and promotes proliferation, migration, and angiogenesis in vitro.” Drug Des Devel Ther. 2015;9:2485–2499. doi: 10.2147/DDDT.S82030. – Badania in vitro na HUVEC; dawki 1-10 μg/mL​

Various authors (2022). „Cytoprotective gastric pentadecapeptide BPC 157 resolves major vessel occlusion disturbances, ischemia-reperfusion injury following Pringle maneuver, and Budd-Chiari syndrome.” PMC. doi: 10.3390/ijms22179253. – Badania naczyniowe; mechanizmy eNOS​

Various authors (2022). „Stable Gastric Pentadecapeptide BPC 157 Therapy for Heart Disturbances, Myocardial Infarction, Heart Failure.” Biomedicines. 10(10):3130. – Aplikacje kardiologiczne; szlaki sygnałowe​

He L, et al. (2022). „Pharmacokinetics, distribution, metabolism, and excretion of body-protective compound 157 in rats and dogs.” Front Pharmacol. 13:1026182. – Farmakokinetyka; biodegradacja; LD50​

Various (2021). „Stable Gastric Pentadecapeptide BPC 157 and Wound Healing.” Front Pharmacol. 12:627533. – Szeroki przegląd; mecanizmy angiogenezy​

Wang XY, et al. (2018). „Cytoprotective Mechanism of the Novel Gastric Peptide BPC157 in Gastrointestinal Tract and Cultured Enteric Neurons and Glial Cells.” Neurosci Bull. 35(1):167–170. – Badania neuronów i komórek glialnych​

Xu C, et al. (2020). „Preclinical safety evaluation of body protective compound 157 in mice, rats, rabbits and dogs.” Eur J Pharm Sci. 152:105411. – Kompleksowa ocena toksykologiczna; brak LD50​

Vasireddi N, et al. (2025). „Emerging Use of BPC-157 in Orthopaedic Sports Medicine: A Systematic Review.” Sage Open Orthop. doi: 10.1177/15563316251355551. – Ostatni przegląd systematyczny 2023-2024​

Various (2024-2025). „BPC-157 and the gut-brain axis: emerging links between cytoprotection and neuroregeneration.” Annales SUM. 2026. – Badania osi jelitowo-mózgowej; mechanizmy neurotransmiterowe​

Dostępne otwarte archiwum:

• PubMed Central (PMC) – https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/

• Google Scholar – https://scholar.google.com/

• ResearchGate – https://www.researchgate.net/ (profil Prof. Predraga Sikicia)

11. Podsumowanie

Pentadekapeptyd BPC-157 jest syntetycznym 15-aminokwasowym peptyd o dobrze scharakteryzowanych właściwościach fizykochemicznych (MW 1419.5 Da) pochodzącym z naturalnych badań nad białkami żołądkowymi. W badaniach przedklinicznych wykazał szeroki potencjał terapeutyczny poprzez aktywację szlaków sygnałowych eNOS (zarówno VEGFR2-Akt-eNOS, jak i Src-Caveolin-1-eNOS) oraz szlaków MAPK/ERK1/2, prowadząc do obserwowanej w warunkach laboratoryjnych proliferacji komórek, angiogenezy i regeneracji tkanek.

Bezpieczeństwo toksykologiczne jest doskonałe w modelach zwierzęcych (brak LD50 do testowanych najwyższych dawek). Peptyd jest wysoce rozpuszczalny w standardowych rozpuszczalnikach laboratoryjnych i wykazuje odporność na proteolizę.

Krytycznie, BPC-157 nie przeszedł pozytywnie testów klinicznych człowieka, nie jest zatwierdzony przez żadną agencję regulacyjną świata i jest formalnie zakazany przez WADA (od 2022 r.). Wszystkie wymieniowane w niniejszym dokumencie dawki, drogi podania i mechanizmy pochodzą z badań eksperymentalnych i stanowią wyłącznie treść edukacyjną dla laboratorium. Produkt przeznaczony jest wyłącznie do celów badawczych i nie powinien być nigdy stosowany u ludzi ani zwierząt poza ścisle kontrolowanym środowiskiem naukowym.

test